سیاهچاله ها و انفجار بزرگ

 سیاهچاله ها و انفجار بزرگ

منطقه تاریکی در اخترفیزیک وجود دارد که باید سکوت کرد، با تکه‌ها و اصلاحاتی که فقط شکنندگی نظریه‌هایی مانند سیاه‌چاله‌ها و انفجار بزرگ را بدتر می‌کنند، شروع شود.

پس از کشف ناسازگاری با تز انفجار بزرگ، آنها با اضافه شدن ابر تورم و جفت عجیب انرژی تاریک و جرم تاریک به این افزایش اضافه کردند.

آیا می توانم مشکلات مهندسی را با نیروهای تاریک و مواد با کشش یا استحکام تیره حل کنم! اما اخترفیزیکدانان از این مجوز برای ایجاد چیزهای نامرئی مانند سوپر بوزون ها، npions ها، جانوران کاملی از چیزها با نظریه ریسمان و چیزهایی که فراتر از فیزیک و ریاضیات هستند، مانند حالت تکینگی که از هیچ اصل فیزیک شناخته شده در جهان پیروی نمی کند، لذت می برند. در داخل سیاهچاله ها و در نقطه شروع جهان قبل از انفجار یا انبساط در انفجار بزرگ.

موضوع دانش پیشرفته فیزیک اخترفیزیک یا ریاضیات دیفرانسیل نیست، موضوع منطق یا فلسفه است، قبل از اینکه جهان فضا-زمان وجود نداشته باشد، زیرا چرا ما در مورد آغاز بدون چارچوب زمانی قبل از وجود زمان صحبت می کنیم. ? این پارادوکس یا تناقض نیست، فقط حماقت است.

حماقت دیگر نمی تواند بدون همان اصل منطقی باشد، زیرا ستاره ها با از دست دادن جرم خود فرو می ریزند، سپس منبسط می شوند زیرا گرانش داخلی به مقدار جرم از دست رفته در اثر احتراق ستاره کاهش می یابد، سپس به طور متناقضی سیاهچاله را با آنچه هست تشکیل می دهد. سمت چپ ستاره که دما را کاهش می دهد و اجازه انقباض عناصر باقی مانده را می دهد، سپس به سمت تکینگی سیاه چاله منقبض می شود و دوباره شروع به افزایش جرم ستاره های در حال غرق شدن می کند (از این رو نیروی گرانش فوق العاده قوی سیاهچاله که از سیاهچاله می آید. ستاره ای که به یک سیاهچاله سقوط کرده است اما هنوز هم جرم ستاره قبل از فروپاشی خود را دارد؟)، و سپس چرخه به پایان می رسد، اما معلوم می شود که سیاهچاله در حال رشد شروع به گرم شدن می کند و سپس باید مانند یک ستاره جدید بدرخشد و چرخه را دوباره با انفجار ابرنواختری جدید شروع کنید و به سیاهچاله بازگردید، اینها همه مزخرفات اخترفیزیکدانان گمراهی است که فقط با نفس عظیمشان و عناوین خالی نوبل توخالی حمایت می شوند.